Het eindresultaat van fase I is een boekje. Het heeft een zwarte hardcover in linnen met blinddruk en met de titel ‘Nachtwacht’. Alles pagina’s in het boekje zijn net geen zwart, maar eerder sepia. Alles werd gedrukt met een inkjetprinter en is heel fragiel omdat het niet gebonden kon worden. Het papier liet het spijtig genoeg niet toe. Dit boekje zie ik eerder als een blauwdruk voor een uitvoeriger project, een soort van proof of concept.
Iedereen heeft ondertussen het gebouw verlaten, na een laatste climax van geroezemoes van muzikanten, acteurs en het publiek valt de onverbiddelijke stilte over deze prachtige cultuurtempel. Ik heb eventjes het podium en de lege zaal voor mij alleen, hoeveel talent hier reeds op gestaan heeft is ontelbaar, nu is er niks, alleen de leegte en niets om naar te luisteren. Heel mooi.
Ook al ben ik helemaal niet bijgelovig, toch moet ik bekennen dat ik na enkele uitspraken van hem een lichte twijfel kreeg, en ik voelde me eventjes niet meer op mijn gemak. Het liefst wilde ik niks meer horen, misschien omdat ik eerder in het fenomeen ‘self fulfilling prophecy’ geloof? Zou dit nu de geheime formule van een waarzegger zijn? Nu, uiteindelijk kwam ik weer met beide voeten op de grond terecht en heb me maar opnieuw geconcentreerd op het maken van mijn beelden.
De koninklijke sterrenwacht in Brussel was ooit een plaats waar men geen last had van lichtvervuiling, het was toen nog platteland en net buiten de stad. Het weinige licht is weliswaar een zegen voor het maken van mijn beelden, maar voor de sterrenwachters is dit helemaal niet het geval. En met zo veel neerslag en vorst was het ook moeilijk om de koepel te openen, maar die nacht kon hij gelukkig even open.
Jan jaagt op stropers, weliswaar niet altijd in de bossen, maar vaak aan de oevers van de Antwerpse haven. Blijkbaar is de snoekbaars erg gegeerd en mag hij alleen gevangen worden wanneer hij voldoende groot is. Jan is een heel vriendelijk man, maar hij staat op zijn strepen omdat het visbestand onder geen enkel beding in gevaar mag komen.
Deze jongens gaan op zoek naar paranormale activiteiten in een oud en vervallen gebouw in Antwerpen. Ze gaan er in eerste instantie steeds van uit dat alles (wetenschappelijk) verklaarbaar is, laat ons zeggen dat ze skeptisch staan tegenover dergelijke signalen. Maar eenmaal het niet meer verklaarbaar is ruilen ze hun scepticisme voor het bloedserieuze onderzoek naar geesten en spoken. ‘Belgian Paranormal Investigators’ is de naam van dit team en iedereen kan er zelfs gratis beroep op doen.
Het Middelheim beeldenpark in Antwerpen is waarschijnlijk een van de meest prachtige parken in zijn genre. ‘s Nachts met de bewaker op stap gaan heeft op zich al een onvergetelijke indruk op me gemaakt. Zijn zaklantaarn probeert hij zo veel mogelijk uit te zetten, wat ervoor zorgt dat het een heel erg donkere omgeving is om er te fotograferen.
